Oh hemeltje, ik heb verraad gepleegd. Ik heb een blogspot-account aangemaakt. Ik schaam me diep, maar ga toch lekker door met zondigen (rebel, rebel). Mocht ik toch bedrogen uitkomen, dan kruip ik met de staart tussen de benen weer terug naar web-log, maar dat hoor je dan wel.

Voor de gexefnteresseerden:

http://immemorabel.blogspot.com

Voor de niet-gexefnteresseerden:

ave.

Waar komt de leeghoofdigheid van de mensheid vandaan? Waarom speelt uiterlijk en voorkomen zo’n grote rol? Waarom zijn mensen blijer met het compliment ‘wat zie je er mooi uit vandaag’ dan met ‘wat ben je lief voor me’ of ‘wat heb je dat slim bedacht’? Ik weet het; alleen lelijke mensen maken zich hier druk om. Maar dan nog.

Waarom zijn er mensen die al hun tijd en aandacht besteden aan het opkalefateren van hun hoofd, daar een foto van maken en vervolgens pas tevreden zijn als ze drie pagina’s reacties hebben in de trant van:
‘wauw, knapperd!’,
‘jij bent te mooi voor woorden’ en
‘lkkr ding! *hijg*’?

Ik zag laatst een internetpagina van een meisje dat er van zichzelfbehoorlijk saai uitzag, op mij leek zelfs, maar dat met een dikke laagmake-up en een behoorlijke dosis photoshop (‘magie laat altijd sporenna’) zichzelf had getransformeerd tot een soort Brigitte Bardot. Ikwerd al moe bij het idxe9xe9 hoeveel tijd ze eraan had moeten besteden omhaar hoofd zo perfect te krijgen.

Is er geen nuttiger manier om je dag door te komen dan het plukken aan je haar en het verven van je ogen? Ik vind het ook leuk hoor, een beetje aan mijn kop frutten, maar ik doe het niet om,
ja, waarom eigenlijk,
respect af te dwingen? Aandacht te vergaren? Mijn zelfvertrouwen omhoog te hameren?
Ik maak er dan ook geen foto’s van, laat staan dat ik -hevig bewerkte- foto’s op internet zet in de hoop reacties te krijgen van mensen die mij dan een ‘beauty’ vinden.

Natuurlijk stap je als eerste op iemand af die er leuk uitziet, uiterlijk xeds ook belangrijk,
maar als ik iemand ontmoet die er Goddelijk uitziet maar verder zijn eigen naam amper kan spellen houdt het feest toch snel op.
Waarom denken veel mensen dan dat het uiterlijk zxf3 ontzettend belangrijk is dat ze er al hun vrije tijd in moeten stoppen,
of misschien eerder,
waarom hechten veel mensen dan zoveel wxe1xe1rde aan hun uiterlijk dat ze er al hun vrije tijd in stoppen?

Waarom zou je die moeite doen? Puur en alleen voor de lol? Heb je niet iets beters te doen? Het kan goed, natuurlijk, dat dat je hobby is, maar hoe kom je xfcberhaupt op het idee daar je hobby van te maken? En waarom dan bij jezelf en niet bij een ander?

Ik ben een beetje verbijsterd, dus ik zou het leuk vinden als jullie mijn hoofd een beetje helder kunnen krijgen en me een antwoord geven op deze prangende vragen, ik denk nu even te bekrompen om zoiets uit mezelf te snappen. Reacties zijn dus meer dan welkom.

Sinds kort werk ik als ijsmeisje bij de Friesche Koe. Je zal me nu regelmatig in de stad kunnen tegenkomen met een grote bakfiets vol ijsjes, een viezig wit jasje en een grote glimlach, want ik ben werkelijk dxf3l op het werk. De hele dag buiten zijn, mensen kijken, af en toe een ijsje eten en genieten van het gezelschap van mijn collega’s, klanten en/of vriendje (jazeker, de jongen uit mijn vorige bericht, om jullie maar even op de hoogte te blijven houden). Vandaag werkte ik alleen (wat opzich niet aan te raden is omdat toiletbezoeken en dergelijke onmogelijk zijn) en ik ben weer de meest markante types tegengekomen. Bijvoorbeeld:

Toen ik me net met bakfiets en al had gexefnstalleerd kwam er al een dankbare klant aan: een politieagent in burger, en wel in een mondriaanvormig wielerpakje. De man was uitgedroogd na

Nieuw-Zeelands koppel dat naar gerookte paling zoekt

Kid Charlemagne en zijn vrienden, die me fooi en een sigaret aanboden

Oma met kleinkind: ‘fatsoen moet je ze leren als ze nog in de wieg liggen, niet als ze al kunnen fietsen’

Gehandicapt koppel: ‘Ik ken jou, met je gemene plannetjes, vanavond in bed zal ik je wel even laten weten wie er nu de baas is’

6.811.282.628 mensen leven er op deze aarde. Hiervan zijn ongeveer 3.244.860.581 van het mannelijk geslacht. Van deze 3.244.860.581 mannen wonen er plusminus 8.112.000 in Nederland.
1.206.000 van de 8.112.000 mannen in Nederland zijn geboren tussen 1987 en 1993. Dat betekent dat er ongeveer 1.206.000 jongens in Nederland rondlopen waar ik technisch gesproken op zou kunnen vallen.

Waarom krijg ik dan in godsnaam weer de kriebels van mijn ex?

Woensdag realiseerde ik me dat ik gelukkig was, al een paar weken bijna non-stop, en sindsdien ben ik het niet meer.

Men zegt dat je pas weet dat je gelukkig bent als het te laat is, als er aan het geluk een einde komt.
Je weet pas wat je hebt als je het verliest. Is het echter niet mogelijk dat je het verliest zodra je beseft dat je het hebt? Omdat je dan pas iets hebt om te verliezen?

Misschien moet ik gewoon een keer ophouden mezelf te analyseren, te registreren en in hokjes te stoppen. Misschien is mezelf met rust laten wel de beste oplossing.

Waarde lezer, sta mij toe een overdreven vergelijking te gebruiken:mijn hoofd was als een druk station dat ontruimd moest worden vanwegeeen bommelding op perron 5A. De politie, de brandweer en de landmachtmoesten erbij komen om de onheilspellende koffer onschadelijk te maken:ik was Verliefd. En Verliefdheid is Taboe.

Wist je dat de mensheid guller schenkt aan een goed doel met eenreclameposter waar xe9xe9n vijfjarig derdewereldhummeltje op staat dan aandat met een reclameposter die een hele schoolklas herbergt? Dat komtomdat men zich beter kan inleven in de emoties van een enkel kind danin die van een hele kudde. Van het inlevingsvermogen komt medeleven,van medeleven komt ellende. De mensheid eist vertrouwelijkheid,inspraak en een plaats in je persoonlijke ruimte. Een vinger in jouwpap. Ik ben geen  derdewereldhummel, liefde en aandacht zijn voor mijniet weggelegd. Emoties zijn voor het plebs en ik kan prima zonder. Ikwil de eigenschap bezitten die alleen Gods wegen toebedeeld is:ondoorgrondelijkheid.

Mijn leven lang heb ik deze levensfilosofie in stand weten tehouden en ook de houding van mijn medemens is onveranderd gebleken: menbekeek mij met een mengeling van argwaan en ontzag, een dodelijkecombinatie die je tot een eenzame hoogte vervloekt. Ik heb nooithoogtevrees gehad.
Minnaars en andere hulpelozen hebben mij op andere gedachtengeprobeerd te brengen, maar hun pogingen waren niet anders dan eenvruchteloos offensief tegen een onneembaar fort.

Mijn kokend vet bleek echter niet genoeg om jou buiten de deur tehouden. Ben je gek geworden? Wat had je in mijn hoofd te zoeken? Hetdeed er eigenlijk ook niet toe. Zaak was je er weer uit te krijgen,want je had je met scherpe weerhaken achter mijn oren genesteld en leekniet van plan daar ooit nog weg te gaan. Deze situatie vroeg om eenoperatieve verwijdering.

Het begon vrij gemakkelijk. Zonder enige moeite gooide ikbioscoopkaartjes, kledingstukken, geleende cd’s en adresgegevens opmijn imaginaire brandstapel. Hieropvolgend kwamen, met iets meer pijnin mijn hart, je cadeaus, de weinige foto’s die ik bezat, jetelefoonnummer.
Ik schoonde met een verbeten gezicht mijn huis en hoofd op vanjouw aanwezigheid, met op de achtergrond, roodgloeiend, het briefje datje in mijn broekzak had gestopt vanochtend en dat de ondergang van mijnstoxefcisme betekende. Ik trok mijn broek uit en zette de wasmachine aan.

Toen ik een uur later mijn hand in de rechterzak van mijn schonespijkerbroek stak voelde ik de viezige kruimels die overblijven als jeeen papiertje in je zak laat zitten bij het wassen. Ik peuterde derestanten uit de broekzak. De laatste pluisjes schudde ik uit in detuin, mijn zak binnenstebuiten gekeerd. De tekst die ooit op hetbriefje had gestaan was volkomen onleesbaar.
Mijn hart verpulverde zoals het papiertje; onherkenbaar gemuteerdlagen de snippers voor me op de grond en werden xe9xe9n voor xe9xe9n door dewind meegenomen, zodat ik nooit, nooit meer kon toegeven aan demenselijke kwetsbaarheid.

Vanmiddag werd er bij ons belletjegetrokken. Toen ik de deur open deed hoorde ik de twee kleine meisjes heel hard giechelen vanachter de struiken.

Ik voel me Monter vanavond. Monter.

Dit vind ik heel apart, omdat Monter voorheen altijd een emotie was waar ik alleen clandestiene fantasiexebn over durfde te hebben. Monter is een jaren ’50 emotie. Iets voor George en Betty Parker, voor Peg. Iets voor tv-kokkinnen met een stralende glimlach en een schort. Iets voor Annemieke van Oven. Als je monter bent, heb je een jurkje aan met een rok tot over de kniexebn, een ceintuur en een kraagje. Het liefst ook witte sokken.

Montere meisjes doen niets liever dan anderen helpen, ze denken alles voor elkaar te krijgen onder het motto: "als je het maar graag genoeg wilt" en giechelen graag en veel. Ze gaan met minstens twee, drie tegelijk naar de wc en vinden voor alles een oplossing. Ze zijn bescheiden en hebben alleen vriendinnen zonder piemeltje. Als een jongen tegen ze praat kijken ze koket naar de grond. Montere meisjes pretenderen feministisch te zijn, maar als het erop aankomt zijn ze het allerliefste toch Moeder en ze hebben een man nodig om het gezin te completeren. Montere meisjes leven naar "na regen komt zonneschijn" en ze drogen hun tranen met waterige glimlachjes.

(waterige glimlachjes zijn voor mietjes)

Nooit van mijn leven zou ik het woord Monter over mijn lippen kunnen krijgen, mezelf aangaande. Liever had ik het over Opgewekt, Vrolijk of Blij. Bij Monter horen synoniemen als Blijgeestig, Kwiek, Opgeruimd en Welgemoed. Dat zijn Enge bijvoeglijke naamwoorden.

En toch kan ik er niet omheen. Monter is het enige woord waarbij ik congrueer vanavond.

Ik ben weer zo’n mooi boek aan het lezen!

Mogelijkerwijs heb je er al eens van gehoord, hetzij omdat ik je al op een lyrische analyse van dit meesterwerk heb getrakteerd, hetzij omdat ik helaas niet eerste ben die de betovering van dit boek heeft ontdekt en het een flinke bestseller is geworden.

Voor de gezegenden onder jullie die Hart van Inkt hebben gelezen; dit is een Hart van Inkt voor volwassenen. De stijl is zeer bloemrijk, doorspekt met bijzinnen en metaforen, waar

Nog een kort citaat van xe9xe9n van mijn favoriete schrijvers ter illustratie van mijn vorige bericht.

‘En het huis werd gebouwd. Alles: de tafels, de stoelen, de kussens, de bedden en de kolen in de kelder waren van glas, en de glazen ramen blonken als diamant. En toen het af was, liep de koning er in rond en sloeg het stuk met een stok.’
- Godfried Bomans, uit het sprookje NIETS